Je zit tegenover een teamleider. Je ziet wat er gebeurt, je zegt het, er komt weerstand en je blijft zitten waar je zit.

Je zit tegenover een directeur. Dezelfde spanning, hetzelfde geschuur, maar nu merk je het pas achteraf: je was er niet meer helemaal bij. Je werd begripvoller dan je was, of juist harder en feller. Iets in je lijf trok zich samen, en je raakte verder van je vakvrouwschap af.

Voor ervaren vrouwelijke begeleiders. Je hebt een praktijk, je bent goed met teams en operationele managers; daar neem je vanzelfsprekend je plek in. Je wilt door naar MT’s, directies, bestuurders. Je schrijft offertes, soms kom je binnen, vaker niet — en als je eerlijk bent, weet je waarom niet.

Je bent bereid daarnaar te kijken. Niet naar je kennis, maar naar wat er in jou gebeurt wanneer de spanning oploopt en het ertoe doet. Misschien denk je nu: ik moet eerst meer ervaring opdoen voor ik aan die tafel mag zitten.

Ik coachte ooit een MT van een hulporganisatie. Knappe koppen. Stuk voor stuk betrokken mensen. Maar weinig verbinding, laat staan samenwerking. En ik: 1.50 meter, Indisch, weinig ervaring. Mijn hart klopte, mijn keel was droog. Ik deed wat zij deden. Slim zitten zijn. Afstandelijk. Ik wist toen niet dat het mijn manier van overleven was.

Met vallen en opstaan heb ik dit vak geleerd — dankzij Pieter van de Ven, Marijke Lingsma, Hilbrand Westra, en vooral dankzij de trajecten zelf. Nu geef ik door wat ik heb geleerd, als voormalig directeur, als begeleider en als vrouw die steeds weer haar weg vindt tussen verschillende werelden.